Estas son as agarimosas verbas que a pregoeira Nieves Rodríguez tivo para Ponteareas

A nosa pregoeira das festas de Corpus Christi 2018 lembrou no auditorio municipal os seus momentos de infancia e mocidade vividos en Ponteareas da man, principalmente, da súa avóa que era rosquilleira e da súa familia nas visitas ás alfombras florais de Corpus. O Alcalde Xosé Represas foi o encargado de presentar á nosa pregoeira.

A continuación podedes ler as agarimosas verbas que a actriz e presentadora, Nieves Rodríguez pregoeira das festas do Corpus 2018, tivo para Ponteareas:

Veciños e veciñas, moi boas tardes.
Sei que é unha cuestión de protocolo comezar este tipo de discursos cun
agradecemento aos responsables da elección do pregoeiro da festa. Seino, e
non quero rachar eu con esa tradición. Mais tamén quero que todos teñades
clara unha cousa: á marxe de cuestións protocolarias, o meu agradecemento
brota dende o máis fondo do corazón, e non tardaredes en entender por qué.
Algúns dos que me coñecedes sabedes que eu nacín en Donosti, porque os
galegos non sempre gozamos do privilexio de vir ao mundo na nosa terra. Pero
xa de nena regresei canda á miña familia a Tui, onde pasei boa parte da
infancia e da mocidade.
Naqueles anos, foron moitas as ocasións nas que visitei Ponteareas. Lembro
con especial agarimo aquelas nas que acompañaba á miña avoa, que era
rosquilleira, para surtir de mercancía o pequeno posto que levaba a festas e
feiras. Vós ben o sabedes, pero debo dicir que as vosas, as rosquillas de
Ponteareas, sempre eran das que máis éxito tiñan. ¡Cantas teño saboreado
con degoxo!
Daqueles tempos lembro moitas cousas, pero unha das que ficou máis pegada
no fondo do meu maxín, foi o balbordo que se xeraba cando a primavera, xa
avanzada, traía noticias dunha festa tan particular coma esta que aquí
gozades. A miña avoa Nieves, da que herdei o nome e o gusto polas rosquillas,
afanábase en ter o seu posto en perfecto estado de revista. Ás veces
deixábanme vir canda a ela, e así foi como puiden saciar a curiosidade por ver
que era aquilo das alfombras de flores das que todo o mundo falaba. E o meu
corazón de nena ficou abraiado perante tal espectáculo de arte, de colorido e
de colaboración.
Participar de algo tan máxico como a elaboración das alfombras, aínda que
sexa como simple espectadora, e vós sabédelo ben, deixa unha pegada fonda
nun neno. E se alguén me chega a dicir naquel intre que algún día estaría
aquí, diante vosa, abrindo unha festa tan senlleira coma esta, pensaría,
simplemente, que toleara. Mais
a pesar de todo aquí estou, neste magnífico
auditorio, disposta para darlle o pistoletazo de saída á festa do Corpus
 
 
ponteareán. Dicídeme agora se teño motivos ou non para estar agradecida a
quen pensou nesta humilde comunicadora para asumir tal función.
Sei que os meus predecesores xa fixeron todo tipo de exposicións eruditas e
documentadas sobre a orixe da festa, xa vos falaron da bula do papa Urbano
IV no xéculo XIII, do probable nacemento desta tracición na Rúa de Abaixo, do
seu recoñecemento como Festa de Interese Turístico Internacional, e de moi
diversos aspectos relacionados co Corpus de Ponteareas. Pero eu prefiro falar
do vós e do que o voso traballo provocou en min cando, sendo nena, coñecín
esta festa.
E empezarei sinalando que a elección da flor como eixo central non deixa de
ser un distintivo único e senlleiro. A súa beleza natural é quen de facernos
esquecer a súa fugacidade, mesmo a súa “aparente” inutilidade; e subliño a
palabra “aparente”, pois aquí debemos lembrar as palabras do filósofo chino
Confucio cando, ao parecer, foi interpelado por un dos seus discípulos mentres
mercaba arroz e flores. O discípulo recriminoulle un gasto que consideraba
superfluo, o das flores, e o filósofo respondeulle: «Compro arroz para vivir, e
flores para ter algo polo que vivir».
Eu diría que os ponteareáns tivestes moi clara esta idea ao escoller a flor
como elemento central da vosa festa. E aí é onde comeza o traballo: a
elección das flores máis coloridas, as de tonalidades máis vivas, aquelas que
exhiben determinados matices ou as que responden a un plan xa previsto polo
deseñador de cada alfombra. Velaí o primeiro paso.
De seguido, o difícil traballo do desfolle, de separar os pétalos das flores
agrupándoos segundo a súa cor. Unha tarefa tediosa e monótona que vós, eu
ben o sei, fostes quen de converter en amena, aproveitando a xuntanza para
as cantigas, para as rexoubas, para as picardías e, nunha palabra, para iso que
agora chaman “socialización”. E pensando neste traballo, véñenme á cabeza
as palabras doutro sabio, este tamén poeta: Rabindranath Tagore, que deixou
escrito: “Aínda que lle arrinques os pétalos, non poderás privar á flor da súa
beleza”. Se aínda vivise e viñese a Ponteareas a ver as vosas alfombras, de
seguro que sorriría e pensaría: “¿Vedes canta razón tiña?”
Ben, continuemos esta particular viaxe imaxinaria polo proceso creativo das
alfombras. Fai quince días que o aire de Ponteareas ten un arrecendo especial
por mor destes traballos de desfolle. Os aromas de cada unha das flores (co
permiso do fiúncho, que sempre quere quedar por enriba), inundan os portais
e as rúas. E nós situámonos na véspera da festa: o sábado.
 
 
Logo do xantar e da sesta de rigor, comeza o balbordo. As rúas están cortadas
e os veciños xúntanse en pequenos grupos. Vémolos charlar animadamente.
Nada de particular. Pero se nos achegamos a eles para escoitar as súas
palabras, decatámonos que hai un único tema de conversa: a alfombra. O seu
deseño, as cores empregadas, a necesidade de pétalos azuis, ou marelos… E
de seguro escoitaremos un “vai á casa de Tal, que ten hortensias”, ou
pampullo, ou o que faga falla. Hai unha certa tensión no aire, un bulebule: a
constatación de que algo grande está a piques de acontecer.
Cae a tarde e chega o solpor. E cando o sol se despide, a rúa xa está ateigada
de xente. Algúns son visitantes, atraídos pola fama desta festa; outros son
veciños, que comezan a traballar, a pintar sobre o asfalto os deseños tan
celosamente gardados durante semanas. As rúas vanse tinguindo de xiz ou de
pintura branca, e os máis pequenos, sentados no chan comezan a perfilar con
fiúncho, ou con árnica, ou coas cocas do eucalipto…
A
partir de aí, e segundo vai chegando a noite, Ponteareas transfórmase coa
forza que aporta o empuxe das súas xentes, o desexo común de darlle a
mellor forma a un traballo que nunca se podería facer en solitario. Non
importa a razón que vos impulse: ben sexa a devoción, ben sexa a tradición,
ben sexa o amor pola beleza ou o desexo de deixar ben alto o estandarte da
vosa vila, o caso é que centos, miles de mans, afánanse en facer que a rúa
sexa quen de lucir como debe na procesión do día seguinte.
Ao meu entender, ese é o verdadeiro valor dunha tradición coma esta. Á
marxe da incontestable beleza das alfombras, que ninguén discute; á marxe
da solemnidade da procesión; á marxe de calquera outra cuestión que
queirades poñer sobre a mesa, o que máis impresionaba a aquela nena de
trenzas que paseaba por Ponteareas acompañada da súa avoa ou doutros
membros da familia, era ver como todo un pobo se unía e se xunguía a unha
empresa común.
Atrás quedaban, arrombadas contra calquera recanto, as miudezas do cotián,
os roces e discusións habituais dun lugar onde todos vos coñecedes; atrás
quedaban distensións e olladas pouco receptivas… Atrás quedaba todo para
unir esforzos nun proxecto común e darlle a forma precisa. A
verdadeira unión
de todo un pobo, un sentir único que, aínda por riba, ten como meta a
procura da beleza.
Pois ben: dende aquel intre, a nena de coletas comezou a crer que os
milagres, de certo, existen.
 
 
Os anos pasaron, pero esa unión, polo que vexo, fica inquebrantable. Por
enriba de sentimentos diferentes, mesmo contrapostos; por enriba de leas e
discusións, de calquera cuestión que poida entorpecer a continuidade dunha
tradición senlleira e única como aquela á que aquí lle dades vida todos os
anos. Dicía Homero que “o traballo faise levadeiro cando son moitos os que
comparten a fatiga”. E aquí, en Ponteareas, sodes quen de convertir tal
afirmación nunha verdade absoluta. A
confección das alfombras florais é un
exemplo de unidade, de solidariedade e de traballo conxunto cunha única
finalidade: a de vestir ao voso pobo coas mellores galas. ¿Pode haber un
traballo máis encomiable ca ese?
Non importan o vento nin o zarzallo, non importa o resío da noite nin que
haxa que reconstruir unha alfombra que a chuvia levou consigo, non importa a
escasez de flor, ou de mans para traballar, non importan a canseira nin o
fastío, o desánimo ou a angustia… Sexa como sexa, o albor traerá consigo a
materialización do portento que vós sodes capaces de crear coas vosas propias
mans, a evidencia de que a unidade do pobo é quen de solventar calquera
atranco que se lle poña por diante e mostrarse, radiante e esplendorosa, a
quen queira deitar os ollos sobre vós.
Por todo iso, a vila de Ponteareas deixou unha pegada fonda no meu corazón
de nena e un sentimento de admiración por un pobo que é quen de superarse
a si mesmo ano a ano. E por iso non podo máis que exhibir con fachenda,
como dixen ao principio, a miña nominación como orgullosa pregoeira de tan
memorable acontecemento.
Espero non resultar pedante se inclúo outra cita. Esta é de Víctor Hugo que,
coa súa clarividencia, deixou escrito: “No existen países pequenos. A grandeza
dun pobo non se mide polo número dos seus compoñentes, como non se mide
pola súa estatura a grandeza dun home”. Pois ben: podedes dicir con orgullo
que Ponteareas é un pobo grande, pois a súa grandeza reside en todos e cada
un de vós, xa que seguides a superarvos para sacar adiante a vosa tradición
máis identificativa.
Grazas, unha vez máis, por facerme partícipe desa grandeza como pregoeira e
que dean comezo as festas do Corpus.
 
Felices festas a todos!